R-multiple w tradingu: wynik względem początkowego ryzyka

Jedno R to kwota pieniężna zapisana jako pierwotne ryzyko pozycji. Jeśli wynosi 100 USD, końcowy zysk netto 200 USD odpowiada +2R, a strata netto 50 USD odpowiada −0,5R. R daje wspólną skalę do opisywania wyników względem początkowego ryzyka. Nie sprawia jednak, że odpowiadające im kwoty pieniężne są równe.

Zrealizowane R-multiple jest bezwymiarowe: dzielimy kwotę przez kwotę. Nie jest procentową stopą zwrotu, wskaźnikiem dźwigni ani prawdopodobieństwem zysku. Wynik +2R oznacza, że zysk netto był dwukrotnie większy od zapisanego początkowego ryzyka. Nie oznacza wzrostu rachunku o 2% ani dwukrotnie większej szansy na zysk.

Wyjaśnienie R-multiples autorstwa Vana Tharpa przedstawia zyski i straty z handlu w relacji do początkowego ryzyka. Aby takie porównanie było użyteczne, w tym przewodniku określamy obie strony obliczenia: końcowy wynik netto w liczniku oraz znaną, dodatnią kwotę pierwotnego ryzyka w mianowniku. Trzeba też podać przyjętą podstawę ryzyka.

Zapisana kwota ryzyka jest punktem odniesienia do pomiaru, a nie obietnicą maksymalnej straty. Koszty i sposób realizacji mogą obniżyć wynik poniżej −1R. Znak dotyczy wyniku; pierwotna kwota ryzyka pozostaje dodatnia zarówno dla pozycji długiej, jak i krótkiej.

Planowany stosunek zysku do ryzyka porównuje cel z początkowym założeniem dotyczącym ryzyka, zanim znamy wynik. Zrealizowane R-multiple wykorzystuje to, co zamknięta pozycja faktycznie zarobiła lub straciła. Oba wskaźniki mogą korzystać z tej samej podstawy początkowego ryzyka, ale odpowiadają na inne pytania.

Cel może na przykład odpowiadać +2R brutto na podstawie pierwotnego ryzyka cenowego. Częściowe wyjścia i osobno naliczone koszty mogą sprawić, że zamknięta pozycja zakończy się na +1,3R netto. Uznanie planowanego celu za osiągnięty wynik ukryłoby te różnice. Zapisuj planowaną relację i końcowe R w osobnych polach.

Sam wyższy stosunek docelowego zysku do ryzyka nie dowodzi lepszego rozkładu wyników. R opisuje skalę wyniku. Ocena podejścia do handlu wymaga także zaobserwowanej częstości i wielkości wyników, informacji o zakresie próby oraz warunkach, w których ją zebrano.

Użyj wzoru: zrealizowane R = końcowy wynik netto ÷ zapisane początkowe ryzyko. Obie kwoty muszą być wyrażone w tej samej walucie. Wynik netto zachowuje swój znak, a mianownik musi być dodatni. Dla pozycji krótkiej nie odwracaj znaku wyniku ani nie zapisuj ryzyka jako kwoty ujemnej.

Zapisane początkowe ryzyko 100 USD; końcowy wynik netto +130 USD: +130 ÷ 100 = +1,3R. Przy tym samym mianowniku −110 USD daje −1,1R, a 0 USD daje 0R.

Kalkulator używa USD i wymaga wskazania podstawy mianownika. Jego przykłady edukacyjne wykorzystują pierwotne ryzyko wynikające z odległości ceny, przed osobno wykazanymi kosztami. Inną możliwą podstawą jest zapisany budżet ryzyka obejmujący określone koszty. Zmiana wyboru czyści pole ryzyka: wpisz pierwotną kwotę dla danej konwencji, zamiast traktować te podstawy jak automatycznie przeliczalne wartości.

Wpisz wynik netto po kosztach już uwzględnionych w twoich zapisach. Nie odejmuj ich ponownie. Nieznane, zerowe lub ujemne początkowe ryzyko nie daje prawidłowego R-multiple; nie można zastąpić go późniejszą stratą. Wybór przykładu jest oddzielony od twoich danych, a jego wartości zostaną skopiowane dopiero po wyraźnym wybraniu tej czynności.

Zapisz mianownik przed wejściem lub w jego momencie, gdy dostępne są pierwotne założenia. Dziennik może używać pieniężnego budżetu ryzyka z określonymi rezerwami na koszty albo kwoty wyliczonej z ceny wejścia, początkowego poziomu odniesienia stopa i wielkości pozycji. Żadna z tych nazw nie ustanawia uniwersalnej konwencji dla wszystkich platform.

Przy kwocie opartej na odległości ceny użyj dodatniej wartości pierwotnej odległości między wejściem a stopem oraz właściwego przelicznika wartości pozycji. Zmiana ceny nie jest automatycznie kwotą w dolarach. Wielkość kontraktu, jednostki i ewentualne przeliczenie waluty trzeba ustalić przed podzieleniem wyniku pieniężnego przez pieniężną kwotę ryzyka.

• Zachowaj pierwotną dodatnią kwotę ryzyka, jej walutę i potwierdzający ją zapis z momentu wejścia.
• Nazwij podstawę: ryzyko wynikające z odległości ceny przed odrębnymi kosztami albo zapisany łączny budżet z wyszczególnieniem tego, co obejmuje.
• Przypisz do zamkniętej pozycji wszystkie wykonania, które ją zamykają, aby częściowych wyjść nie liczyć jako osobnych pełnych pozycji.
• Zapisz, jak wynik netto uwzględnia opłaty i ceny realizacji, i stosuj tę samą metodę w całym porównaniu.

Dokumentacja R-Value w TradesViz pokazuje, dlaczego dziennik potrzebuje pierwotnego punktu odniesienia dla ryzyka: w tym produkcie obliczenie wymaga zapisanego stop lossa. Sprawdź dokumentację używanego dziennika. Nie zakładaj, że podobne nazwy pól oznaczają taki sam mianownik w różnych produktach.

Łączny budżet ryzyka jest pierwotnie zapisaną kwotą, a nie wartością odtworzoną po transakcji przez dodanie kosztów, które faktycznie wystąpiły. Jeżeli dwa zapisy używają różnych podstaw, w miarę możliwości uzgodnij pierwotne dane albo raportuj je osobno. Wspólna etykieta bez odpowiadających jej kwot nie zapewnia porównywalności.

Rozważ hipotetyczny instrument w USD o stałej wartości zmiany ceny: ruch ceny o 1 USD dla jednej jednostki zmienia wynik o 1 USD. Kupujesz 100 jednostek po 50 USD, a początkowy poziom odniesienia stopa wynosi 49 USD. Pierwotne ryzyko wynikające z odległości ceny to 100 × (50 USD − 49 USD) = 100 USD. Ten mianownik nie obejmuje osobnych kosztów przedstawionych poniżej.

Jest jedno wejście, bez zwiększania pozycji, a po obu wyjściach nie pozostaje otwarta część. Dla każdego wyjścia oblicz wynik pieniężny brutto na podstawie faktycznie zamkniętej liczby jednostek. Następnie połącz wyjścia i dopiero wtedy oblicz R netto całej zamkniętej pozycji.

Ruchy cen przy wyjściach odpowiadają +2R i +1R na jednostkę względem pierwotnej odległości 1 USD. Ich prosta średnia, +1,5R, pomija fakt, że 40 jednostek zamknięto po pierwszej cenie, a 60 po drugiej. Ważenie liczbą jednostek daje 0,4 × 2 + 0,6 × 1 = +1,4R brutto. Koszty 10 USD ÷ 100 USD obniżają ten wynik o 0,1R do +1,3R netto.

Dla całej pozycji zachowaj jeden pierwotny mianownik 100 USD. Dzielenie każdego wyjścia przez pełne ryzyko, a następnie uśrednianie tych wyników byłoby innym błędem. Najprostsza droga to zsumowanie pieniężnych wyników zamkniętej pozycji, jednokrotne rozliczenie kosztów i podzielenie sumy netto przez jej pierwotne ryzyko.

Załóżmy, że w przykładzie poziom odniesienia stopa przesuwa się później z 49 USD do ceny wejścia 50 USD. Zapisane początkowe ryzyko cenowe nadal wynosi 100 USD. Zastąpienie go nową odległością między wejściem a stopem dałoby zerowy mianownik i usunęło punkt odniesienia potrzebny do interpretacji końcowego wyniku.

Pytanie o ekspozycję względem aktualnej ceny, bieżącej wielkości lub obecnego stopa jest odrębnym pytaniem o otwartą pozycję. Może być użyteczne bez zmieniania zapisu pierwotnego ryzyka. Prowadź te pola oddzielnie, zwłaszcza gdy po częściowym wyjściu pozostaje mniejsza liczba jednostek. Końcowe R w tym przewodniku dotyczy całej pierwotnej pozycji.

Nawet wyjście dokładnie po początkowym poziomie odniesienia 49 USD nie musi oznaczać −1R netto na tej podstawie. Gdyby wszystkie 100 jednostek zrealizowano po 49 USD, strata brutto wyniosłaby 100 USD. Dodanie 10 USD osobnych kosztów zwiększyłoby stratę netto do 110 USD, czyli −1,1R. To założona cena realizacji służąca obliczeniu; poziom stopa jej nie gwarantuje.

Średnia arytmetyczna R nadaje każdej uwzględnionej zamkniętej pozycji taką samą wagę: dodaj poszczególne wartości R-multiple i podziel przez liczbę tych pozycji. Sumy pieniężne pokazują coś innego, ponieważ wartość pieniężna 1R może różnić się między pozycjami.

Średnia wynosi (2 − 0,5) ÷ 2 = +0,75R. Suma pieniężna to 200 USD − 500 USD = −300 USD. Nie ma sprzeczności: stratna pozycja miała dziesięciokrotnie większe pierwotne ryzyko pieniężne. Równo ważona średnia ilorazów nie zachowuje tych różnych wag pieniężnych.

Inne obliczenie dzieli łączny wynik uwzględnionych pozycji przez ich łączne pierwotne ryzyko: −300 USD ÷ 1 100 USD = −3/11 ≈ −0,272727R. To wynik zbiorczy ważony ryzykiem, a nie średnia arytmetyczna R. Algebraicznie każda indywidualna wartość R otrzymuje wagę proporcjonalną do swojej dodatniej pierwotnej kwoty ryzyka.

Tabela pozwala porównać obie miary. Przykład z równym ryzykiem wykorzystuje inne hipotetyczne zapisy: A ryzykuje 100 USD i zyskuje 200 USD; B ryzykuje 100 USD i traci 50 USD. Poszczególne R i ich średnia pozostają takie same, ale suma pieniężna wynosi teraz +150 USD. To demonstracja ważenia, a nie zalecenie zmiany wielkości pozycji.

W całej serii stosuj jedną wskazaną podstawę ryzyka. Jej zmiana czyści wszystkie pola ryzyka, zachowując wyniki pieniężne, ponieważ potrzebne są odpowiednie pierwotne zapisy. Kalkulator używa wewnętrznie niezaokrąglonych ilorazów. Średniej nie należy liczyć z wartości już zaokrąglonych do wyświetlenia.

R dodaje informację, której nie ma na liście końcowych wyników pieniężnych: zapisane początkowe ryzyko każdej pozycji. Profit factor porównuje natomiast sumę pieniężnych zysków w próbie z wartością bezwzględną sumy jej strat pieniężnych. Przed porównaniem wniosków uzgodnij zakres próby i sposób uwzględniania kosztów; obie miary inaczej ważą wyniki.

Ani średnia R, ani suma wartości R-multiple nie odtwarza procentowej stopy zwrotu z rachunku. Wielkości pozycji mogą się zmieniać, pozycje mogą nakładać się w czasie, a wpłaty i wypłaty wpływać na wartości rachunku. Ocena wyniku rachunku wymaga odpowiednich zapisów salda lub wartości kapitału oraz metody obliczania zwrotu dostosowanej do tych przepływów.

Końcowe R-multiple pomija też przebieg otwartej pozycji. Maksymalne niekorzystne odchylenie (MAE) i maksymalne korzystne odchylenie (MFE) opisują ruch wewnątrz tego przedziału. Dwie pozycje mogą zakończyć się na tym samym R po zupełnie różnych przebiegach. Sam wynik końcowy nie odtworzy tych odchyleń, a zaobserwowane odchylenie nie zastąpi brakującego pierwotnego ryzyka.

Traktuj historyczną średnią R jako opis wybranych obserwacji. Sama w sobie nie dowodzi przyszłej wartości oczekiwanej, prawdopodobieństwa zysku ani wiarygodności strategii. Nie istnieje uniwersalny próg dobrego R, który rozstrzyga te kwestie. Obok statystyki zapisuj okres, reguły wyboru i liczbę uwzględnionych pozycji.

Zacznij od uzgodnionego wyniku pieniężnego netto. Rzeczywiste ceny wejścia i wyjścia już zawierają skutki realizacji po tych cenach. Ponowne odjęcie tego samego spreadu lub poślizgu policzyłoby je dwa razy. Odejmij opłatę osobno tylko wtedy, gdy nie jest jeszcze uwzględniona we wpisywanym wyniku. Zachowaj tę zasadę także przy eksporcie danych z dziennika.

W odniesieniu do zleceń na akcje biuletyn SEC w serwisie Investor.gov wyjaśnia, że cena stopa uruchamia zlecenie, ale nie gwarantuje ceny realizacji, natomiast zlecenie stop-limit może pozostać niewykonane. Warunki realizacji zależą od instrumentu, zlecenia i brokera. Dlatego pierwotnego oszacowania ryzyka nie można traktować jako gwarantowanego limitu końcowej straty.

Dokumentacja R-multiple w TraderSync podaje na przykład, że do wskaźników R trafiają tylko transakcje z wpisanym ryzykiem. Gdy brakuje pierwotnego zapisu ryzyka, zachowaj końcowy wynik pieniężny, ale oznacz R jako niedostępne. Nie wyprowadzaj mianownika z późniejszej straty, końcowego stopa ani największego niekorzystnego ruchu zaobserwowanego po wejściu.

• Jeśli A ma ryzyko 100 USD i wynik netto +200 USD, a B ma nieznane ryzyko i wynik netto −500 USD, pełna suma pieniężna nadal wynosi −300 USD.
• Tylko A można uwzględnić w R: zakres obejmuje 1 z 2 pozycji, średnia wynosi +2R, a wynik netto tego podzbioru to +200 USD. Jego wynik ważony ryzykiem także używa wyłącznie A i wynosi +2R.
• Jeśli brakuje wszystkich zapisów ryzyka, zbiorcze miary R są niedostępne. Wpisane ryzyko zerowe, ujemne lub nieprawidłowo sformatowane jest błędem do poprawienia, a nie brakującą daną, którą można po cichu pominąć.

Pokazanie zakresu obok liczby zapobiega pomyleniu wąskiego podzbioru z całą historią. Powyższy przykład nie zamienia historii ze stratą 300 USD w historię zyskowną. Informuje, że dostępne pierwotne zapisy ryzyka opisują tylko jedną z dwóch zamkniętych pozycji.

Co oznacza +2R?

Oznacza, że końcowy zysk netto jest dwukrotnie większy od zapisanego początkowego ryzyka na wskazanej podstawie. Przy pierwotnym ryzyku 100 USD wynik +2R to +200 USD. Nie jest to automatycznie 2% zwrotu z rachunku ani wynik celu, który był tylko zaplanowany.

Czy stratna pozycja może zakończyć się poniżej −1R?

Tak. Przy mianowniku 100 USD pierwotnego ryzyka cenowego strata netto 110 USD daje −1,1R. Taki wynik może powstać wskutek kosztów lub realizacji poza ceną odniesienia. Nie obcinaj go do −1R i nie zwiększaj pierwotnego mianownika po fakcie.

Czy przesunięcie stopa na wejście uniemożliwia obliczenie R?

Nie, o ile zapisano pierwotne dodatnie ryzyko. Późniejszy stop zmienia bieżący punkt odniesienia pozycji, a nie pierwotny mianownik. Podziel końcowy wynik netto przez kwotę zapisaną na początku, nawet jeśli późniejsza odległość między wejściem a stopem wynosi zero.

Jak połączyć częściowe wyjścia?

Zsumuj pieniężne wyniki brutto wszystkich zamkniętych ilości, odejmij koszty jeszcze nieuwzględnione i podziel końcowy wynik netto przez pierwotne ryzyko całej pozycji. Nieważona średnia wielokrotności wynikających z cen wyjścia pomija liczbę jednostek zamkniętych po każdej cenie.

Dlaczego dodatnia średnia R może towarzyszyć stracie pieniężnej?

Średnia arytmetyczna R waży pozycje jednakowo, a wyniki pieniężne zależą dodatkowo od każdej pierwotnej kwoty ryzyka. +2R przy 100 USD daje 200 USD zysku, natomiast −0,5R przy 1 000 USD daje 500 USD straty. Średnia to +0,75R, ale suma pieniężna wynosi −300 USD.

Czy obliczę R bez pierwotnego zapisu ryzyka?

Nie da się tego wiarygodnie zrobić z samego końcowego wyniku pieniężnego. Oznacz R jako niedostępne, zachowaj wynik pieniężny i ujawnij, dla ilu pozycji brakuje zapisów ryzyka. Późniejsza strata lub zaobserwowane niekorzystne odchylenie nie ustala tego, co pierwotnie zapisano jako ryzyko.