CFD a opcje: porównaj wyniki, koszty i ryzyko

Wybierz pozycję na wzrost lub spadek, a następnie zmień końcową cenę instrumentu. Rozwiń ustawienia, aby edytować ceny, wielkość kontraktu i koszty. Zastosuj zmiany przed odczytaniem nowego wyniku. Wszystkie kwoty to hipotetyczne dolary amerykańskie.

Kontrakt na różnicę kursową, czyli CFD, jest umową z dostawcą o rozliczenie różnicy cen; nie daje własności instrumentu bazowego. „Opcje” oznaczają tu zwykłe giełdowe opcje call i put z premią płaconą przy zakupie. Nabywca call otrzymuje prawo kupna, a nabywca put — sprzedaży, zgodnie z zasadami wykonania i rozliczenia kontraktu.

Przykład początkowy zakłada cenę instrumentu bazowego 100 USD i 100 jednostek. Jeden kontrakt opcyjny bez korekt ma obejmować 100 jednostek, z ceną wykonania 100 USD i premią 5 USD za jednostkę: łącznie 500 USD. Ten mnożnik jest założeniem przykładu, nie regułą dla wszystkich opcji. Model nie jest kalkulatorem skorygowanych kontraktów.

Przy cenie końcowej 120 USD długa pozycja CFD zyskuje 2 000 USD przed kosztami. Call ma wartość wewnętrzną 2 000 USD, ale po odjęciu premii zysk wynosi 1 500 USD. Przy cenie 100 lub 80 USD call nie ma wartości wewnętrznej i traci premię 500 USD; wynik CFD to odpowiednio 0 lub −2 000 USD. To wyniki przy wygaśnięciu, nie wcześniejsze ceny sprzedaży.

Cena wykonania call nie jest więc progiem zysku. Przy tych parametrach i bez dodatkowych kosztów instrument musi osiągnąć 105 USD przy wygaśnięciu, aby wynik wyniósł zero. Zmień kierunek, by porównać krótką pozycję CFD z kupionym put: spadek pomaga obu, ale premię put też trzeba odzyskać. Przy cenie 80 USD wyniki wynoszą odpowiednio 2 000 i 1 500 USD.

Wspólna liczba jednostek pozwala porównać rachunek. Nie zrównuje delty, zaangażowanych środków ani możliwych strat. Porównanie wykorzystuje kwoty, bez rankingu stopy zwrotu z depozytu względem stopy zwrotu z premii. Zerowe koszty w przykładzie oznaczają, że je pominięto, a nie że produkty są bezpłatne.

Dla nominału CFD wynoszącego 10 000 USD przykładowy depozyt początkowy 20% wynosi 2 000 USD. To założenie, nie oferta ani powszechny wymóg. Kwota 2 000 USD pozostaje zabezpieczeniem podlegającym stratom i zasadom depozytu na rachunku. Nie odejmuje się jej jako kosztu transakcji i nie ogranicza ona straty pozycji.

Premię 500 USD płaci się za kontrakt opcyjny. Dla kupionej opcji strata samej opcji jest ograniczona do premii i właściwych kosztów. Ta granica nie obejmuje nowej pozycji bazowej powstałej w wyniku wykonania: ma ona własne potrzeby finansowania i ryzyko strat.

CFD może zostać przymusowo zamknięty przed wybraną datą końcową, jeśli rachunek przestanie spełniać wymagania. Sama cena końcowa tego nie ujawnia: znaczenie mają wcześniejszy przebieg ceny, inne pozycje i dostępne środki. Wykres zakłada utrzymanie CFD do wygaśnięcia opcji i nie wyznacza ceny przymusowej likwidacji.

Dla brytyjskich klientów detalicznych objętych zasadami FCA dotyczącymi CFD obowiązują reguły zamykania pozycji i ochrony przed ujemnym saldem na poziomie rachunku. Nie czynią depozytu jednej transakcji jej maksymalną stratą i nie gwarantują ceny wykonania. Zakres zależy od podmiotu, produktu i statusu klienta; tę granicę rachunku wyjaśnia poradnik ochrony przed ujemnym saldem.

Przed wygaśnięciem cena rynkowa opcji może obejmować wartość wewnętrzną i czasową. Wpływają na nią cena instrumentu, pozostały czas i zmienność implikowana; znaczenie mogą mieć też stopy procentowe i dywidendy. Omówienie wyceny OIC rozdziela te czynniki.

Korzystny ruch instrumentu bazowego może zostać zrównoważony krótszym pozostałym czasem lub spadkiem zmienności implikowanej. Zakup call to zatem więcej niż prognoza wzrostu: liczą się również zapłacona cena i dostępny czas. Put wiąże się z tymi samymi zagadnieniami czasu i wyceny, choć jego wrażliwość kierunkowa jest inna.

Wykres odpowiada na węższe pytanie: ile wynosi wartość wewnętrzna opcji przy wygaśnięciu po odjęciu premii i wpisanych kosztów? Nie podaje aktualnego kursu, godziwej premii, prawdopodobieństwa zysku ani wyniku sprzedaży przed wygaśnięciem.

Analiza FCA dotycząca cen CFD obejmuje spready, prowizje i finansowanie overnight. Finansowanie może zależeć od kierunku i dostawcy: pozycja krótka może przynieść uznanie albo obciążenie rachunku. CFD z terminem wygaśnięcia mogą mieć inną strukturę opłat niż CFD bez stałego terminu.

Wpisuj tylko dodatkowe koszty, których nie uwzględniają wybrane ceny wykonania. Jeżeli spread jest już w nich zawarty, nie odejmuj go ponownie. Wzór opcji już odejmuje premię; oddzielne pole kosztów opcji służy do dodatkowych opłat.

Przykładowo dodaj 30 USD kosztów CFD i 10 USD opłat opcyjnych do scenariusza wzrostu z ceną końcową 120 USD. Wyniki netto wyniosą 1 970 i 1 490 USD. Ceny progu rentowności przy wygaśnięciu wzrosną do 100,30 USD dla CFD i 105,10 USD dla call. To fikcyjne koszty łączne, nie aktualne taryfy brokera.

Pola kosztów przyjmują nieujemne kwoty łączne. Obliczenie pomija uznania z finansowania, dywidendy, przewalutowanie oraz podatki i nie prognozuje dziennej stawki finansowania. Poradnik spreadów i prowizji wyjaśnia porównywanie kosztów wykonania na spójnej podstawie.

Kupioną opcję często można sprzedać, zamykając pozycję, gdy jej rynek jest otwarty i dostępna jest druga strona transakcji. Wykonanie to oddzielna dyspozycja. Styl wykonania i procedury brokera określają, kiedy jest ono dozwolone i jak obsługuje się dyspozycje przy wygaśnięciu, w tym wykonanie automatyczne. Sprawdź terminy i wymagane środki, zamiast zakładać prostą wypłatę pokazanego zysku.

Przy fizycznej dostawie call może prowadzić do kupna instrumentu po cenie wykonania. Put może prowadzić do sprzedaży, a bez posiadanego instrumentu — do otwarcia pozycji krótkiej. Kontrakty rozliczane pieniężnie stosują własny sposób obliczenia kwoty. Zasady opcji na akcje i indeksy pokazują znaczenie specyfikacji. Obliczenie kończy się na wartości opcji przy wygaśnięciu i nie uwzględnia nowej pozycji.

Wystawienie opcji jest inną transakcją. Wystawca otrzymuje premię, ale przy przydzieleniu wykonania przyjmuje obowiązek i może potrzebować zabezpieczenia. Strata na niezabezpieczonej wystawionej opcji call może być nieograniczona. Granica straty kupionej opcji nie dotyczy wystawców ani strategii złożonych z kilku pozycji.

• Potwierdź dokładny instrument bazowy, walutę, liczbę jednostek na kontrakt i ewentualne korekty opcji.
• Ustal wspólną datę porównania i odróżnij scenariusz przy wygaśnięciu od wcześniejszej sprzedaży.
• Zapisz cenę wykonania, premię, styl wykonania, godzinę wygaśnięcia i sposób rozliczenia.
• Sprawdź depozyt CFD, finansowanie, przymusowe zamknięcie oraz ochronę dla właściwego podmiotu i statusu klienta.
• Używaj rzeczywistych cen kupna i sprzedaży, uwzględnij dodatkowe opłaty raz i określ obowiązki pieniężne lub dostawy aktywów po wykonaniu.

Przydatne porównanie zaczyna się od potrzebnej ekspozycji, czasu utrzymania i obowiązków, które można sfinansować. Niższa premia lub niższy depozyt nie dowodzą same w sobie, że pozycja jest tańsza lub bezpieczniejsza. Dostępność produktu i uprawnienia rachunku sprawdź we właściwym regulowanym podmiocie.

Czy chodzi o te same instrumenty co opcje binarne?

Nie. Zwykła opcja call lub put ma wypłatę zależną od ceny wykonania, zmieniającą się wraz z ceną instrumentu bazowego. Opcja binarna stosuje inną regułę wypłaty powiązaną z określonym zdarzeniem lub warunkiem. To porównanie nie obejmuje opcji binarnych.

Czy CFD na opcję jest tym samym co opcja giełdowa?

Nie. CFD oparty na cenie opcji pozostaje kontraktem CFD z własnym dostawcą, depozytem i zasadami rozliczenia. Nie daje automatycznie prawa wykonania opcji giełdowej. Sprawdź rzeczywistą formę prawną produktu, nie tylko słowo „opcja” na platformie.

Czy mogę użyć dowolnych dwóch instrumentów o podobnych nazwach?

Nie. CFD na indeks i opcja na ETF odwzorowujący ten indeks nie mają tego samego instrumentu bazowego. Jednostki ceny, wypłaty i rozliczenie mogą się różnić. Porównaj specyfikacje przed zastosowaniem rachunku dla równych jednostek. Poradnik Forex a futures omawia osobną kwestię dopasowania ekspozycji walutowej.